Prompty do sztuki AI, które działają: gotowy zestaw

Wygenerowałeś obraz, który wygląda jak każdy inny w sieci? Zwykle winny jest prompt, który zostawia modelowi za dużo luk. Dobre prompty do sztuki AI składają się z pięciu elementów: tematu, jednego kierunku stylistycznego, źródła światła, wyboru kadru i nastroju. Na tej stronie znajdziesz formułę, osiem gotowych promptów i nawyki, które przestaną dawać domyślne wyniki.

Kopiuj, potem przerabiaj.

Dlaczego większość promptów zawodzi

Model wypełnia każdą lukę, którą zostawisz. Wpiszesz "kobieta w lesie" i dostaniesz średnią ze wszystkich kobiet w lesie, jakie model widział. Ten wygląd ludzie rozpoznają w pół sekundy.

Większość poradników każe dokładać przymiotniki. Nie rób tego. Pięćdziesiąt modyfikatorów nie daje lepszego obrazu, tylko daje modelowi pięćdziesiąt rzeczy do walki o uwagę. Krótki prompt z jednym wyraźnym stylem pokona długi, w którym pięć stylów się gryzie.

Druga pułapka to traktowanie wszystkich modeli tak samo. Midjourney czyta prompt jak notatkę o nastroju i mocno skręca w stronę stylu. Flux jest bardziej dosłowny i chce konkretnych szczegółów. Prompt, który brzmi świetnie w jednym, w drugim może wypaść płasko, więc pisz pod narzędzie, którego używasz.

Formuła z pięciu elementów

Każdy prompt w tym zestawie ma ten sam szkielet. Naucz się go raz, a sam złożysz własne.

1. Temat i akcja. Kto albo co i co robi. Wpisz to na początku.

2. Styl. Jeden kierunek: technika, epoka albo medium. "Riso print", "dokument 35 mm", "olej na lnie".

3. Światło. Największa dźwignia nastroju. Więcej o tym niżej.

4. Aparat i kadr. Obiektyw, odległość, kąt. "85 mm, niski kąt" powie modelowi więcej niż "filmowo".

5. Nastrój. Jedno albo dwa słowa, które ustawiają temperaturę emocji.

Kolejność ma znaczenie. Black Forest Labs pisze to wprost w przewodniku po promptach dla FLUX.2: model przywiązuje większą wagę do tego, co pojawia się najpierw, a większość projektów dobrze wychodzi przy 30 do 80 słowach. Temat idzie na początek, nastrój na koniec.

Osiem promptów do skopiowania

Prompty zostawiam po angielsku, bo modele czytają je najlepiej. Zamień fragmenty w nawiasach na własny temat. Reszta jest zbudowana tak, żeby przetrwała podmianę.

1. Dokumentalny portret. "[Subject] in a cramped print shop, candid moment, 35mm film, slight grain, window light from the left, 50mm, waist-up framing, quiet and tired mood."

2. Plakat riso. "[Subject] as a two-color risograph print, pink and teal ink, visible misregistration, flat shapes, paper grain, centered composition, playful mood."

3. Architektura brutalistyczna. "Concrete apartment block at dusk, hard geometry, low angle, overcast diffused light, wide 24mm lens, empty street, austere mood."

4. Produkt na stole. "Ceramic vase on a worn oak table, three-point softbox lighting, soft shadows, 90mm macro, shallow depth of field, calm mood."

5. Neonowa ulica. "Rain-soaked street in Osaka at night, neon reflections on wet asphalt, one figure with an umbrella, 35mm, handheld feel, lonely mood."

6. Vintage Kodachrome. "Family on a road trip beside a station wagon, Kodachrome color, 1970s, sun-bleached highlights, wide shot, nostalgic mood."

7. Martwa natura w stylu magazynu. "Fruit and scissors on a pastel paper backdrop, hard direct flash, strong shadow, top-down, deadpan fashion-magazine mood."

8. Surrealistyczny krajobraz. "Giant paper boat drifting over a salt flat at sunrise, golden hour backlight, ultra-wide, tiny human for scale, dreamlike mood."

Wrzuć dowolny z nich do Flux, Nano Banana albo Midjourney i zobacz, co wróci. Potem zmień dokładnie jedną rzecz. Jeśli zmienisz trzy naraz, nic się nie nauczysz.

Światło to najtańszy sposób na lepszy wynik

Jeśli wyniki wyglądają płasko, prawie zawsze chodzi o światło. Ten sam wazon wygląda jak inne zdjęcie przy złotej godzinie, pochmurnym niebie, twardej lampie błyskowej albo softboxie. Nie potrzebujesz nowego modelu, tylko nowego słowa o świetle.

Krótka ściągawka, którą warto mieć pod ręką:

• Złota godzina, ciepłe podświetlenie z tyłu: nostalgicznie, łagodnie, trochę sentymentalnie.

• Zachmurzenie, rozproszone światło dzienne: uczciwie, redakcyjnie, bez dramatu.

• Twardy błysk, ostry cień: mocno, modowo, trochę bezczelnie.

• Softbox, trzy źródła: czysta praca produktowa, nic nie budzi sprzeciwu.

Wybierz jedno źródło na prompt. Dwa konkurujące ze sobą zwykle mieszają obraz i wynik wygląda brudno.

Midjourney i Flux chcą różnych rzeczy

Ta sama idea, dwa dialekty.

Midjourney nagradza zwięzły, sugestywny język. Podaj nastrój, medium i punkt odniesienia, a proporcje kadru ustaw parametrem. Ma mocny, wbudowany gust, co jest świetne, gdy chcesz stylizowany plakat, i irytujące, gdy chcesz coś zwyczajnego.

Flux robi dokładnie to, co mu każesz. Jeśli chcesz konkretny kolor hex na konkretnym przedmiocie, napisz to wprost. Ten sam przewodnik zauważa, że FLUX.2 nie obsługuje promptów negatywnych, więc opisuj, czego chcesz, zamiast tego, czego nie chcesz. Napisz "ostrość na całej scenie", a nie "bez rozmycia".

Prosta reguła: jeśli wynik wygląda za ładnie, jesteś na terytorium Midjourney i trzeba go przyhamować. Jeśli wygląda nijako, jesteś na terytorium Flux i musisz powiedzieć więcej.

Jak czytać wynik jak art director

Zanim dotkniesz promptu, popatrz na obraz przez dziesięć sekund i nazwij, co jest nie tak, prostymi słowami. "Za czysto." "Światło płaskie." "Temat ginie." Każda uwaga odpowiada jednej części formuły.

Za czysto zwykle oznacza, że w opisie stylu brakuje faktury: ziarna, papieru, rodzaju filmu, kurzu ze skanera. Płaskie światło oznacza, że nigdy nie nazwałeś źródła światła. Zagubiony temat oznacza, że pierwsze dziesięć słów poszło na tło. Naprawa właściwej części to jedna zmiana. Naprawa złej to godzina straty.

Ten nawyk przychodzi prosto z art direction. Dobry AD nie mówi "popraw to". Mówi "cieplej, ciaśniej, mniej wypolerowane", a grafik wie, gdzie dociągnąć. Daj modelowi taką samą notatkę.

Zanim przejdziesz dalej, zrób prosty test. Zakryj połowę obrazu dłonią i zapytaj, czy reszta nadal coś mówi. Jeśli nie, kompozycja jest za luźna i problem leży w kadrze albo w tym, że temat nie dostał dość miejsca w prompcie. Ten test kosztuje pięć sekund, a oszczędza kilkanaście generacji, które i tak trafią do kosza.

Trzy style promptów do trzech zadań

Nie każdy prompt ma tę samą robotę, więc nie każdy powinien wyglądać tak samo.

Prompty eksploracyjne są krótkie, 10 do 30 słów. Szukasz kierunku, więc zostaw miejsce. Wpisz temat i jedną linię stylu, puść cztery warianty i zobacz, co cię zaskoczy.

Prompty produkcyjne to wersje 30 do 80 słów z tego zestawu. Wiesz, czego chcesz, więc każdy element formuły jest wypełniony. Tu światło i obiektyw zarabiają na swoje.

Prompty referencyjne są długie i ustrukturyzowane, często zapisane jako etykietowane pola: scena, temat, styl, światło, aparat. Przydają się, gdy chcesz zmienić jeden element bez ruszania reszty albo gdy kolega za miesiąc ma odtworzyć twoją pracę. Flux radzi sobie z tym formatem równie dobrze jak ze zwykłymi zdaniami, więc wybierz to, co pasuje do twojego sposobu pracy.

Większość ludzi pisze prompty produkcyjne do wszystkiego i dziwi się, że nigdy nie dostają niespodzianki. Zacznij luźno, potem dokręcaj.

Nawyki, które warto rzucić

Kilka rzeczy, które wszyscy polecają, a które rzadko się opłacają:

• Układanie nazw stylów jedna za drugą. "Cyberpunk, vaporwave, barok, Ghibli" to nie styl, tylko rzut monetą.

• Spam jakości. "8k, ultra szczegółowe, arcydzieło" to wypełniacz. Obiektyw i źródło światła robią więcej niż którekolwiek z tych słów.

• Ruletka z nazwiskami artystów. Daje pastisz i mętne pytania prawne. Opisz technikę.

• Kopiowanie wirusowego promptu bez zmian. Jeśli tysiąc osób go używa, tysiąc osób dostaje ten sam obraz.

Warto za to prowadzić plik z promptami, które zadziałały, z nazwą modelu i jedną zmianą, która zrobiła różnicę. Ten plik to twoja prawdziwa biblioteka.

Jeszcze jeden nawyk, który szybko się zwraca: nazywaj niedoskonałości. Prawdziwe zdjęcia mają kurz, ziarno, lekko krzywy horyzont i trochę flary. Wyniki bez tego wyglądają na wyrenderowane. Linijka w rodzaju "slight film grain, soft edges, imperfect framing" zrobi więcej dla realizmu niż jakiekolwiek słowo o rozdzielczości, a kosztuje sześć słów.

Trzymaj krótką listę ulubionych słów o fakturze obok listy słów o świetle. Z tych dwóch list odtworzysz większość looków od zera i przestaniesz zależeć od cudzego promptu.

Zbuduj moodboard, zanim zaczniesz pisać

Najlepsze prompty zaczynają się poza polem promptu. Zbierz najpierw pięć albo sześć referencji na Are.na, w pinboardzie albo w folderze na pulpicie. Szukaj tego, co mają wspólnego: ziarna, palety, sposobu, w jaki pada światło.

Potem przetłumacz wspólne cechy na słowa. Moodboard stron zina w różu i turkusie zamienia się w "risograf, dwa kolory, ziarno papieru, przesunięcie druku". To nie magia. To zdyscyplinowany moodboard zamieniony w zdanie.

Popraw prompt, który jest prawie dobry

Gdy wynik jest blisko, ale nie do końca, nie przepisuj wszystkiego. Idź w tej kolejności:

1. Sprawdź pierwsze dziesięć słów. Czy temat jest tam wyraźnie?

2. Policz style. Więcej niż jeden? Zostaw jeden.

3. Sprawdź światło. Nazwij je, bo inaczej model wybierze za ciebie.

4. Dodaj obiektyw albo kąt. Jeden szczegół aparatu zmienia całą kompozycję.

5. Usuń wypełniacz. Jeśli słowo nie zmienia obrazu, to szum.

Jeśli chcesz podbić dobry wynik dalej, upscaler odzyska detale bez przerysowywania kadru.

Warto też wiedzieć, kiedy przestać. Po trzech, czterech rundach poprawek większość ludzi zaczyna kręcić przy wszystkim naraz, bo każdy wynik wygląda prawie dobrze. Wtedy zatrzymaj się, zapisz najlepszy wariant razem z promptem i porównaj go z pierwszą wersją. Różnica zwykle pokazuje się dopiero w zestawieniu, a nie w pojedynczym obrazie.

Co robimy dalej?

Wybierz dwa prompty z listy, uruchom każdy trzy razy i prowadź notatki. Zmieniaj jedną zmienną na przebieg: światło, obiektyw albo nastrój. Po jednym popołudniu będziesz wiedzieć o swoim ulubionym modelu więcej, niż powie jakikolwiek ranking.

Potem napisz własne. Zacznij od pięciu elementów, trzymaj się poniżej 80 słów i zadbaj, żeby pierwsze dziesięć słów miało znaczenie. Skopiuj prompt, wrzuć go i zobacz, co się rozsypie. To jest ta fajniejsza część.

Jeśli dopiero zaczynasz, nie próbuj od razu budować własnego stylu. Wybierz jeden prompt z listy, którego wynik ci się podoba, i przez tydzień używaj tylko jego odmian. Zmieniaj temat, potem światło, potem obiektyw. Po kilku dniach zobaczysz, które elementy naprawdę niosą obraz, a które były tylko ozdobą. Ta wiedza jest warta więcej niż dziesięć nowych promptów zebranych z sieci, bo należy do ciebie.